zaterdag 21 oktober 2017

De appel van Magritte - Klaas Verplancke (KJV 17-18)





Titel: De appel van Magritte

Auteur: Klaas Verplancke

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Lannoo

Aantal pagina's: 34






Korte inhoud:
René droomt van een leven als schilder. Hij wil een kunstenaar zijn die appels schildert, en hoeden... en 'appelhoeden'. In zijn schilderijen is alles mogelijk. Bomen worden lippen, een stokbrood wordt een neus, wolken drijven door de kamer. De appel van Magritte is een wonderlijk prentenboek over het surrealisme. Over leven en werk van de grootste Belgische kunstenaar van de 20ste eeuw.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Eén van de bekendste Belgische kunstenaars is René Magritte. Hij werd geboren op 21 november 1898. Hij schilderde vooral surrealisme. Zijn bekendste werk is misschien wel Ceci n'est pas une pipe. Hij overleed op 15 augustus 1967.

Bron

Auteur en illustrator Klaas Verplancke kreeg de opdracht om een prentenboek over René Magritte te maken van The museum of modern art in New York.

Dit is het eerste boek dat ik las voor de KJV. Het was meteen duidelijk dat ik het gewoon ben om géén prentenboeken te lezen. Ik las de tekst, bekeek de tekeningen vluchtig en binnen de 5 minuten had ik het boek uit. Gelukkig heeft de KJV zogenaamde werkmodellen voor de begeleiders, want daarin las ik heel wat verborgen elementen die ik niet had gezien met mijn volwassenenbrein.

Het begint al vooraan het boek. Ik sla dat meestal over, maar nu bekeek ik het toch aandachtiger. De binnenkaft vooraan is de skyline van Brussel, waarbij de gebouwen zwart zijn en de lucht blauw. De binnenkaft achteraan is nog steeds de skyline, maar dan omgekeerd. De gebouwen zijn blauw en de lucht is zwart. Het is dezelfde tekening, maar door de kleuren te verwisselen is het toch helemaal anders.

In het verhaal komen heel wat surrealistische prenten voor. Het is leuk om de tekst onder deze prenten af te dekken en de kinderen zelf een naam te laten bedenken. De kinderbreinen zijn nog heel wat creatiever dan onze breinen. De woorden die in het boek zelf staan, zijn nog te moeilijk voor de kinderen van groep 2.

Achteraan het boek staan er nog andere schilderijen van René Magritte. Op deze schilderijen zijn er elementen opgenomen die ook in het boek verschijnen. Zo kunnen de kinderen deze elementen in het boek zoeken.

Het is knap hoe Klaas Verplancke een moeilijk begrip zoals surrealisme toch op papier krijgt voor jonge kinderen, zowel de tekst als de illustratie...

Mijn oordeel:
KJV-boeken worden niet beoordeeld met sterren. Mijn top 8 wordt op het einde van het KJV-jaar bekendgemaakt.

dinsdag 17 oktober 2017

Theater: IJzer - Wim Claeys



Korte inhoud

In ‘IJzer’ vertelt Wim het onwaarschijnlijke verhaal van zijn grootvader Fons.

1914: De drie broers Fons (18), Gust (20) en Edmond (23) Vandesteene zijn alle drie frontsoldaat aan de IJzer. Alle drie maken ze hun eigen oorlog mee.

Een Groote Oorlog van kleine mensen, van helden en lafaards, van gelukzakken en losers. Over modder en miserie, over zoveel schrik dat ge het u niet meer aantrekt. Over niet willen maar toch moeten omdat het uw broer is. Over Marie, en dat ze zo schoon is dat ge bijna ... Over bleiten van het lachen en andersom. Over nooit geweten dat bloed naar ijzer smaakt. ‘IJzer’, een beklijvend, ontroerend, hilarisch en spannend verhaal.




Wat vond ik ervan?

In een redelijk lege zaal woonden we deze voorstelling bij. Ik vroeg me al af waarom dat de zaal zo leeg was, maar als blijkt dat de voorstelling al drie jaren loopt, kan je het al beter plaatsen. 

De voorstelling gaat over de gebroeders Vandesteene uit Gent. In 1914 werden ze opgeroepen om te gaan vechten in de oorlog. Fons (de opa van Wim), Gust en Edmond maakten de oorlog alle drie anders mee en overleefden het ook niet allemaal. Aan de hand van een dagboek, dat Wim kreeg van zijn opa, maakte hij deze voorstelling. 

Wim ging ook op zoek naar de echte oorlogsliedjes. Hij vond ze in het Flanders Fields Museum in Ieper. Enkele liedjes speelde hij op zijn accordeon, want Wim is nu eenmaal muzikant.

De voorstelling is een afwisseling van verhaal en muziek, ook wel muziektheater genoemd. Soms is het verhaal grappig, soms is het verhaal ernstig. De liedjes zijn in het algemeen soldatenliedjes over het wel en wee in oorlogstijd.

Of het verhaal van de drie broers waarheid is, weet ik niet, maar zijn lied over sprookjesland was zeker en vast geen waarheid. Het was amusant en grappig, maar laat dit vooral niet horen tijdens de lessen geschiedenis. :-) 

Ik vond het een goede voorstelling. Niet wauw, maar zeker ook niet slecht.

Mijn oordeel




zondag 15 oktober 2017

Oorlog om de geesten - Rudi Vranckx





Titel: Oorlog om de geesten

Auteur: Rudi Vranckx

Uitgavejaar: 2015

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts

Aantal pagina's: 212






Korte inhoud:
Het moordende kalifaat, de radicalisering van Belgische moslims, de terreuraanslagen, de vluchtelingen, de dreiging, de groeiende kloof: VRT-oorlogsreporter Rudi Vranckx ziet een wereld waarin verdraagzaamheid zwaar onder druk staat.

Het is geen klassieke oorlog meer, van een zichtbare vijand aan de overkant, een oorlog om geld of olie of macht of grondgebied. Het is een oorlog om de geesten, om extreme ideeën te verspreiden, als een virus. Dat bezorgt Vranckx, die vlijmscherpe analyse van een nieuwe wereld maakt hij.

Dit boek gaat veel verder dan het fenomeen IS. Vranckx tekent het toekomstig beeld van onze mondiale samenleving en stelt vast dat we vooral niet mogen wegkruipen in de bunkers van de angst voor elkaar.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Rudi Vranckx is dé VRT-oorlogsjournalist. Er gaat geen conflict voorbij of Rudi Vranckx is in de conflictzone geweest.

Oorlog om de geesten is geschreven in 2015, nu twee jaar geleden dus. Hij beschrijft de opkomst van IS, want die heeft ergens een oorsprong. Die oorsprong gaat al vele jaren terug. IS is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Hij probeert de geschiedenis te begrijpen, waarom IS is ontstaan, ondanks dat het gruwelijk is wat ze doen.

Ergens in het boek wordt Derde Wereldoorlog aangehaald. Aangezien we nu overstelpt worden met de herinneringsceremonies van de Eerste Wereldoorlog, denken we bij een Wereldoorlog aan loopgraven, modder, soldaten in groene pakjes, ... Maar is dit anno 2015-2017 nog wel? Het front ligt niet meer in de westhoek, maar in het Midden-Oosten. Heel de wereld strijdt tegen IS. Soldaten zijn er nog altijd. Kunnen we dan van een Derde Wereldoorlog spreken? Misschien wel, misschien niet.

Rudi Vranckx maakt ook heel duidelijk, net als in zijn tussenkomsten in Het Journaal, dat we ons niet mogen laten verlammen door angst. Dat we er geen wij-zij-verhaal van mogen maken, want daar is het gedeeltelijk fout gegaan in de geschiedenis. Dat we moeten leren uit de geschiedenis (waarom zijn die jongeren geradicaliseerd?).

Achteraan is er een opsomming van de belangrijkste aanslagen, uiteraard niet volledig. De zwarte bladzijden van Parijs op 13 november 2015 en Zaventem/Maalbeek op 22 maart 2016 zijn nog niet mee opgenomen, aangezien het boek voor deze data uitkwam.

Ik ben een hoofdstuk-tot-hoofdstuklezer. Ik wou een laatste hoofdstuk lezen voor het slapengaan, maar dat zijn er twee geworden. Het voorlaatste hoofdstuk was zo gruwelijk, dat ik besloot om nog een minder gruwelijk hoofdstuk te lezen. In dit hoofdstuk werd namelijk een propagandavideo van IS beschreven. Het was zo gruwelijk dat de media besloot om dit niet uit te zenden, maar Rudi Vranckx heeft het helemaal bekeken en nadien beschreven in het boek. Met zo'n gruwelijke scène wil je niet gaan slapen...

De schrijfstijl is vlot en mede door de korte hoofdstukken lees je het boek ook snel uit.

Het boek is interessant om te lezen om zo het fenomeen IS beter te begrijpen. As we speak/write, twee jaar later dan het boek is verschenen, is IS bijna verdreven uit Raqqa. Wat de toekomst brengt, is afwachten, maar één ding is zeker: de wereld zal nooit verlost zijn van terreur...

Mijn oordeel:

woensdag 11 oktober 2017

Suikerspin - Erik Vlaminck





Titel: Suikerspin

Auteur: Erik Vlaminck

Uitgavejaar: 2010

Uitgeverij: Wereldbibliotheek

Aantal pagina's: 286






Korte inhoud:
'Wijven zijn crapuleuze serpenten. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en als het moet desnoods ook in het midden van de nacht doen ze niks anders dan in volle toerekeningsvatbaarheid kuren uithalen om venten volslagen hoorndol en ziekelijk hitsig te maken en dus lopen ze rond met kilo's schmink en andere dwaze prullen om hun vel te maskeren en paraderen ze in frullekes van kleren waar ge de spleet van hun bruine tetten in kunt zien terwijl ze boven op hun kop een criminele zonnebril in hun haar hebben gestoken, ook als 't regent of als 't donker is.' De eigengereide kermisexploitant Jean-Baptist Van Hooylandt weet de hand te leggen op de Siamese tweeling Joséphine en Anastasia, die hij op Vlaamse kermissen tentoonstelt. Het is 1908. Het mensonterende bestaan waartoe hij Joséphine en Anastasia dwingt, laat diepe sporen na. Honderd jaar na de aankoop zijn de gevolgen nog altijd merkbaar in de lotgevallen van zijn nageslacht.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Bij ons in de bib is er sinds kort een leesclub. Ik heb er geen moment aan getwijfeld om me in te schrijven. Het zijn niet meteen de boeken die ik zo uit het boekenrek zou pakken, maar zo leer ik ook andere auteurs kennen.

Ik kende Erik Vlaminck nog niet. Dacht ik. Want toen zag ik dat hij de auteur is van DeWattman. Vorig jaar ging ik naar dit toneelstuk, gebaseerd op het boek, kijken.

Het verhaal is een familiekroniek. We lezen over 4 generaties heen: Jean-Baptist Van Hooylandt, Albert Van Hooylandt, Arthur Van Hooylandt en Antoine 'Tony' Van Hooylandt. Deze generaties worden afwisselend verteld, zodat de puzzelstukjes beetje bij beetje in elkaar vallen. Daarnaast zijn er nog belangrijke nevenpersonages zoals de Siamese tweeling Joséphine en Anastasia. Het zijn nevenpersonages, ook al hebben ze een prominente rol in de geschiedenis van de familie Van Hooylandt, aangezien ze niet helemaal uitgediept worden. Er kan heel veel gesuggereerd worden over hen, het staat nooit letterlijk op papier.

Suggereren is trouwens nog ergens van toepassing. Op het einde wordt een belangrijke vraag opgelost. Het antwoord staat letterlijk in het boek, maar eigenlijk ook weer niet. Het is echt voor interpretatie vatbaar, zoals bleek tijdens de leesclub.

De schrijfstijl is vlot met  een Vlaams taalgebruik. Daarnaast is Erik Vlaminck erin geslaagd om elk personage zijn eigen taalgebruik (agressief, lief, ...) te geven.

Ik vond het een interessant boek om te lezen. Het is niet meteen mijn lievelingsboek geworden, maar ik ben blij dat ik het een kans gegeven heb. Het deed me wel weer eens beseffen dat schrijven een vak apart is. En dat Erik Vlaminck kan schrijven, staat als een paal boven water.

Mijn oordeel:

woensdag 4 oktober 2017

Onze stierenvechter - Lieve Swinnen





Titel: Onze stierenvechter

Auteur: Lieve Swinnen

Uitgavejaar: 2002

Uitgeverij: Van Halewyck

Aantal pagina's: 216






Korte inhoud:
Acht jaar geleden (1994) wordt bij de toen bijna zesjarige Simon leukemie vastgesteld. De behandeling slaat aan. Maar kort voor de magische vijf jaar verstreken zijn en Simon genezen wordt verklaard, komt de ziekte terug. In de periode die daarop volgt, toont Simon zich een ware vechter. Het wordt een immense strijd, waarin Simon de ene na de andere complicatie dient te overwinnen. Simon wordt een echte stierenvechter.
Onze stierenvechter is een persoonlijk en openhartig relaas over hoe je als kind moet opgroeien met kanker, opgetekend door Simons moeder. Het boek vertelt over de vele gedeelde vreugdevolle en tragische gebeurtenissen, vreemde en hoopvolle gedachten, tedere en angstige gevoelens. De relatie met Simon wordt er bijzonder door. Maar Lieve Swinnen staat tegelijkertijd ook stil bij thema’s die in het gezin ongewild aan de orde komen: de chemotherapie, de pijn, de school, de financiële gevolgen, de verschillen tussen moeder en vader, de dood…
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Wat je allemaal niet tegenkomt als je doelloos naar de bibliotheek trekt. Ook dit boek kwam ik tegen tijdens één van mijn rondes doorheen de bib.

Simon is vijf jaar als hij leukemie krijgt. Hij doorloopt deze periode zonder zeuren en de behandeling is succesvol. De start van de vijf jaar vooraleer Simon echt genezen is, is gegeven. Enkele maanden voor die magische grens slaat het noodlot toe. Simon heeft recidief leukemie, hij is dus hervallen. Deze periode wordt de hel voor Simon. Het is niet enkel de chemo- en de radiotherapie die het zwaar maken, ook de zeldzame neveneffecten die hij krijgt maken het er niet gemakkelijker op. Wonder boven wonder slaat ook deze keer de behandeling aan en kan Simon eindelijk weer beginnen met te leven...

Het boek is geschreven door Simons moeder Lieve. Zij is kinderpsychiater (dus arts). Dit kan zowel een voordeel als nadeel zijn als je bloedeigen kind ernstig ziek wordt. Zij ervaart deze periodes ook helemaal anders dan haar man (de vader van Simon) Ignace. Toch hebben ze beide één wens: Simon laten genezen.

Het boek is al 15 jaar oud. Hoe het met Simon is, weet ik niet. Als je even googelt, komt er niet meteen iets indrukwekkend op het scherm. Geen nieuws, goed nieuws, zeker?

Ik vond het boek prima. Ik lees nu eenmaal graag waargebeurde verhalen, wat al wel duidelijk was op mijn blog. ;-)

Mijn oordeel:


1/2

zondag 1 oktober 2017

Maandoverzicht #57: september 2017

September is weer voorbij. Een maand waarin ik afscheid nam, maar dit betekent ook dat er zich (hopelijk snel) nieuwe kansen aandienen...



Ondertussen is het nieuwe seizoen van Thuis al enkele weken weer bezig. Aan het begin van het nieuwe seizoen las ik het Thuis-boek Afgewezen.



Eind augustus las Boekenmagazine #12 in de winkel. Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik mijn exemplaar bemachtigde, maar uiteindelijk is het toch gelukt.



Het nieuwe theaterseizoen is ook weer begonnen. De eerste voorstelling van het jaar was Brasschaatse huisvrouwen.



Buiten blijft het zondag van Rita Vrancken is een geromantiseerde autobiografie. Het hoofdpersonage Johanna lijdt aan GBS, net zoals Rita. Dit vond ik een heel goed boek.



Het grote nieuws in september was dat ik KJV-begeleidster word/ben. KJV is de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen. Elke groep leest 8 boeken en maakt op het einde een rangschikking. Alle rangschikkingen van dezelfde groepen uit Vlaanderen worden verzameld en zo komt er een winnaar per groep uit de bus.



En dan was er verrassend nieuws uit het VRT-kamp. België is namelijk het eerste land dat hun kandidaat voor het ESC 2018 bekendmaakte. Mei 2018 is nog heel ver weg, maar we weten nu al dat Laura Groeseneken ons land zal vertegenwoordigen op het ESC.


Nog leuk nieuws: op dinsdag 3 oktober komt de signeerlijst en de auteurspodia van de Boekenbeurs online. Dan kan het plannen weer beginnen. :-)


LEESOVERZICHT:

Aantal gelezen boeken: 6
Totaal aantal gelezen boeken 2017: 54

zaterdag 30 september 2017

Music(al): Onze kandidaat voor het ESC 2018!

Bron

Donderdagmorgen. MNM staat op. Peter Van de Veire en Julie Van den Steen presenteren de ochtendshow. Blanche, de Belgische kandidaat voor het ESC 2017, was te gast. Niets bijzonders, totdat Peter zei dat de Belgische kandidaat voor het ESC 2018 vanavond (lees: donderdagavond) bekend zal gemaakt worden. België is zo officieel het eerste land dat hun kandidaat voor het ESC 2018 bekendmaakt.

Wie vertegenwoordigt ons? 

Bron

De Belgische kandidate voor het ESC 2018 is Laura Groeseneken. Waarschijnlijk zal er nog een artiestennaam komen, want dit is een echte tongtwister voor de buitenlanders. Laura is 27 jaar, afkomstig uit Leuven en werkt bij de Ikea. Als hobby en passie is ze singer-songwriter. Ze deed reeds podiumervaring op met o.a. Ozark Henry. In mei zal ze een Engelstalige song zingen, aangezien het Engels het best bij haar past.

In onderstaand filmpje zingt Laura Love for both, de Engelstalige versie van het winnende (en prachtige) lied, Amar pelos dois, van dit jaar.



Laura heeft ook al enkele songs opgenomen onder de naam Sennek. Kaleidoscope is er één van en eerlijk waar, ik vind dit echt een mooi nummer! 



De VRT heeft trouwens iets met Laura's. 
ESC 2012: Iris (pseudoniem van Laura Van den Bruel)
ESC 2016: Laura Tesoro
ESC 2018: Laura Groeseneken


Wat vind ik ervan?

Ik ben eerst en vooral blij dat het geen A-artiest is, zoals Natalia, Oscar and the Wolf of al die andere namen die de afgelopen tijd de ronde deden. Ik zie bijvoorbeeld Natalia nog niet op een ESC-podium staan, ook al kan ze heel goed zingen. Ik was zelfs opgelucht toen bleek dat het nog een onbekende diamant is. Een diamant met weliswaar podiumervaring, wat ook niet onbelangrijk is. 

Ik kende Laura nog niet, maar na de bekendmaking ben ik (uiteraard) gaan googelen. Ze heeft me positief verrast. 

Ik ben nu benieuwd naar de song en de act. Hopelijk slaagt Laura er in om België op 8 of 10 mei, afhankelijk in welke halve finale ze terechtkomt, weer naar de finale te loodsen. Dat is en blijft het grootste doel voor een landje als België. Hoe hoger we dan in die tabellen eindigen, hoe beter, maar een finaleplaats halen is ook al heel leuk.

Kortom, ik wens Laura en haar team heel veel succes met het schrijven van de song en het maken van de act. 


De volgende blog over het ESC is gepland voor begin mei, tenzij er nog iets leuks verschijnt tijdens de komende maanden... ;-)